Categorieën

  • vers vlees
  • Bewaarbox
Foto

Waarom eet een hond gras?

Het eten van gras door honden schijnt een hot topic te zijn, vooral de vraag waarom. Eet een hond gras omdat hij of zij misselijk is? Is dit een vaststaand feit? Dat wordt namelijk wel vaak gepretendeerd. Eigenlijk weten we dat niet zo goed. De zoektocht naar informatie over dit onderwerp op internet levert een komische ervaring op. Wat een kul staat er op dat internet. Of eigenlijk kun je niet eens met zekerheid zeggen dat het kul is. Heel veel dingen weten we gewoon helemaal niet. Niemand die er onderzoek naar doet, maar wel veel iemanden die er iets over vinden en dit wordt als een feitelijke waarheid gepresenteerd. Waar we aan de ene kant zo hangen aan “wetenschappelijk aangetoond” (wat op zichzelf al een drogreden der drogredenen is), accepteren we aan de andere kant opvattingen gemakkelijk als waarheid. Honden eten gras omdat ze misselijk zijn schuift er gemakkelijk in. Koeien, die eten gras omdat het lekker en voedzaam is. Koeien horen gras te eten, dat zien we ze namelijk (als we ze al zien) van nature doen. Paarden ook. Die zien we ook gras eten. Koeien en paarden zijn daarbij heus niet misselijk. Denken we. Een hond is in onze ogen een echte carnivoor. We zien een woeste wolf voor ons die in een groep een hert vangt en aan stukken scheurt. Nog nooit heeft iemand dat overigens een groep honden zien doen: honden die verwilderen zijn blijkbaar niet in staat om in groepsverband te jagen zoals wolven dat kunnen. En Baby, de Chihuahua zie ik al helemaal geen hert meer vangen. We zien honden wel vaak gras eten. Maar dat doen ze niet omdat het lekker of voedzaam is. Of toch wel? Dat doen ze omdat ze misselijk zijn. Of toch niet? Want een hond is een carnivoor en geen herbivoor zoals een koe of paard. Honden staan niet met elkaar in groepjes te grazen. Dat laatste klopt, dat maakt ze hond. Als ze wel aangepast waren op het constant eten van gras in groepjes dan hadden ze er waarschijnlijk uitgezien als een koe of een paard. Maar het zijn honden geworden. Een hond heeft een darmstelsel dat aangepast is op een ander dieet. Maar dat betekent niet dat ze geen gras eten omdat het lekker en voedzaam is. We doen zo uitermate hard ons best om alles omtrent de hond te verklaren aan de hand van de nu levende wolf. Waarom? Als de hond volledig te vergelijken is met een wolf dan had het toch helemaal geen hond hoeven worden? Was dan gewoon een wolf gebleven, die in plaats van in het wild, bij ons mensen kwam wonen. Zo is het niet gegaan – dat weten we wel zeker. Een hond is geen wolf, en lijkt er in zekere zin ook helemaal niet meer op. Dus wanneer we kijken naar het eten van gras heeft het geen zin om ze te vergelijken met de wolf. Dat gras eten afwijkt van een eventueel natuurlijk dieet en daarom waarschijnlijk te maken heeft met een afwijking – bijvoorbeeld misselijkheid – is een stelling die niet zo stevig staat. Gras eten zou dus zomaar heel normaal kunnen zijn voor honden.

Een andere reden die vaak genoemd wordt voor het eten van gras is een gebrek aan bepaalde voedingsstoffen. Honden met dit gebrek gaan dan gras eten. Als dat zo is, dan hoera voor de hond! Wat goed dat ze in staat zijn om te luisteren naar de behoeften van hun lichaam. Wij hebben als mens – zo intelligent als we zijn – dan flink het nakijken. Aangezien gras vooral bestaat uit cellulose, welke vezels zijn, zou het te maken kunnen hebben met een gebrek aan voedingsvezels. Omdat we de meeste honden een commercieel voer geven, welke volgens verpakking compleet is, wordt deze stelling al snel van de tafel geveegd. Maar is commercieel hondenvoer compleet? En wat zijn de exacte ingrediënten van gras? Kunnen we het eten van gras stoppen door een voerveranderingen door te voeren?

Niet iedere hond eet gras op dezelfde manier. Sommige grazen en kauwen, andere lijken wat sprieten eruit te knippen met hun tanden en slikken deze in één keer door. De manier van gras eten kan wellicht te maken hebben met een andere oorzaak voor het graseten. Het gras eten bij honden kan worden gevolgd door braken. De suggestie dat deze honden gras eten omdat ze misselijk zijn lijkt meer gegrond. Maar hoe kan graseten bij honden tot braken leiden? Ze gaan er niet altijd echt van braken, soms alleen kokhalzen. Zit er een misselijk makend stofje in gras? Dat zou vervelend zijn voor de koeien en paarden die gras lekker vinden. Gras lijkt geen stofje te hebben wat tot braken leidt. Er bestaan verschillende theorieën waarom het tot braken kan leiden: lange, ongekauwde stukken gras prikkelen de keel waardoor de hond gaat kokhalzen dan wel braken (te vergelijken met een vinger in je keel) of deze sprieten irriteren de maag waardoor braken wordt opgewekt. Veelal wordt er alleen gezegd dat gras de braakreflex opwekt. Maar waarom dan? Eten de honden die niet gaan braken van gras hun gras op een andere manier? Kauwen deze honden wel op het gras? Als we snappen waarom honden gaan braken van gras en of er een verschil is tussen de manieren waarop gras gegeten wordt, kan er pas gezocht worden naar een goede verklaring voor het eten van gras door honden.

Dus: Een hond eet gras omdat hij of zij misselijk is? Tot nu een mix van feit en fabel. Meer onderzoek is nodig!

bron :  veterinair onderzoeks bureau Nederland

Foto

Als mijn hond pijn heeft mag ik hem een paracetamol geven: feit of fabel?
Mag je zomaar een paracetamol aan een hond geven? 
Het schijnt vrij regelmatig te gebeuren: een hond die een paracetamol krijgt toegediend door zijn menselijke huisgenoten. In veel gevallen zet de betreffende menselijke huisgenoot daar geen vraagtekens bij. Wij nemen immers zonder problemen zelf ook een paracetamol bij klachten van pijn en koorts. Mag een hond behandeld worden met paracetamol? Of kleven daar gevaren aan? Het klakkeloos (niet vanuit domheid, maar vanuit onnadenkendheid) uitwisselen van medicatie tussen verschillende diersoorten is gebruikelijker dan we wellicht in eerste instantie denken. Dat kan te maken hebben met onze drang naar antropomorfisme, ofwel het toekennen van menselijke eigenschappen aan niet menselijke wezens. We spiegelen onszelf graag in onze omgeving en daarbij begeven we ons graag tussen soortgelijken of gelijksoortigen. Wanneer we dat betrekken op onze huisdieren maakt dat de situatie van het uitwisselen van medicatie wat beter te begrijpen: een hond (geldt natuurlijk ook voor de kat) is onderdeel van het gezin. Met dit individu wordt rekening gehouden en deze wordt voorzien van voedsel, warmte, huisvesting en geneeskundige zorg. Onze hond hoort erbij. We maken onze huisdieren meer gelijk met onszelf (of andersom?), dat gaat vanzelf wanneer er liefde ontstaat. We kiezen daarom waarschijnlijk een hond uit die bij ons zelfbeeld past, die aan de start al wat meer gelijksoortig is aan onszelf. Dat voelt vertrouwd en daarmee wordt de basis voor aantrekking gelegd. Iedereen die erbij hoort behandelen we hetzelfde, wat uiteraard een prettige eigenschap is en het groepsgevoel verstevigd. Natuurlijk hebben we het dan vooral over de manier waarop het voor de menselijke huisgenoten voelt. Hoe een hond dit ervaart blijft voor altijd een raadsel en kan alleen van speculaties worden voorzien.
Vanuit deze zienswijze lijkt het een logische stap om een hond een paracetamol te geven bij pijn en koorts, dat geven we immers ook aan de rest van het gezin. Paracetamol hebben de meeste huishoudens op voorraad en het voelt als een onschuldig middel aangezien het zelfs in de supermarkt (zonder recept) verkrijgbaar is. Wellicht is het een goed idee om bij drogisterijen die paracetamol verkopen de standaard vragen toe te voegen: “Bent u (in de toekomst) van plan om dit geneesmiddel aan uw hond of kat te geven?” of “Bent u op de hoogte van het gebruik van dit geneesmiddel bij uw eventuele hond en kat?” Dat wekt waarschijnlijk meer aandacht dan dat de vragen rondom geneesmiddelen nu wekken. Waarschijnlijk komt mijn boodschap als dierenarts omtrent paracetamol bij dieren beter over dan wanneer een kassamedewerker(ster) deze brengt, maar het zou wel grappig zijn. Want naast de invloed van soortgelijken op ons gedrag heeft een autoriteit ook veel invloed op ons gedrag. Een dierenarts heeft meer autoriteit dan een kassamedewerker(ster), terwijl dit niet altijd iets te maken heeft met de juistheid van de boodschap. Enfin: paracetamol!
We kunnen zonder twijfel de auto direct in het vak van de fabel parkeren. Een hond mag geen paracetamol hebben. Paracetamol is namelijk giftig voor honden en katten en mag niet bij deze dieren gebruikt worden. Er zijn overigens ook zulke goed werkende veilige alternatieven op de markt. De werkzame stof van paracetamol – acetaminophen – is vooral voor katten erg giftig omdat ze de stof in de lever onvoldoende kunnen omzetten in de niet-giftige metabolieten. Paracetamol wordt namelijk normaal gesproken in de lever eerst afgebroken alvorens zijn werkzame structuur te verkrijgen. Katten hebben in hun lever onvoldoende enzymen om deze omzetting te voltooien en vooral in hoge doseringen komen er veel toxische stoffen vrij in de lever. Als gevolg hiervan zal er veel cel sterfte plaatsvinden in de lever. Naast de leverschade ontstaat er een tekort aan rode bloedcellen waardoor er onvoldoende zuurstof door het lichaam getransporteerd kan worden. De kat kan snel achteruit gaan, bleke slijmvliezen krijgen en instorten. Het is belangrijk zo snel mogelijk contact op te nemen met de dierenarts. Het is belangrijk te vermelden dat je kat paracetamol binnen heeft gekregen en in welke hoeveelheid. Voor de hond is paracetamol iets minder giftig dan bij de kat, maar ook bij deze dieren kunnen er toxische metabolieten in het lichaam ontstaan. Dus waak voor de neiging om een hond in alle gevallen als een soortgelijke te beschouwen en daarom ook gelijksoortig te behandelen. Een hond is een hond, een kat is een kat en een mens is een mens. Alhoewel allemaal zoogdieren, bestaan er grote verschillen die – zoals we van buiten goed kunnen zien – ook van binnen zitten.

bron: veterinair onderzoeks bureau Nederland

Foto

Xylitol vergiftiging bij honden door ontbijtkoek

Xylitol zit in de "suikervrije" producten en is een zoetstof. Het zit in cola light, kauwgum maar ook in Peijnenburg ontbijtkoek 100% suikervrij.

Waarom is Xylitol voor een mens niet gevaarlijk maar wel voor een hond?

Voor honden is xylitol echter heel gevaarlijk. Het heeft bij honden een andere werking dan de mens. Bij zowel de mens als de hond wordt het bloedsuikergehalte in het bloed gecontroleerd door de afgifte van insuline door de alvleesklier. Bij de mens stimuleert xylitol de afgifte van insuline door de alvleesklier niet. Echter bij andere diersoorten, zoals met name de hond, wordt xylitol heel snel opgenomen in de bloedsomloop, waar het zorgt voor een heftige stimulatie van de alvleesklier om insuline af te geven. Deze plotselinge verhoogde afgifte van insuline in het bloed zorgt voor een snelle en behoorlijke daling van het bloedsuikergehalte (hypoglycemie) die levensbedreigend kan zijn. Dit proces leidt naast een verlaagde bloedsuiker ook tot leverfalen.

Hoeveel Xylitol is giftig voor mijn hond?

De minimale dosis xylitol die een verlaagde suikerspiegel kan veroorzaken bij een hond ligt rond de 100 mg per kg lichaamsgewicht. Hoe hoger de dosering des te meer risico er bestaat op het ontwikkelen van symptomen en leverfalen. 
Bij doseringen van 250-500 mg/kg ontstaat er vaak een acute leverontsteking met leverfalen tot gevolg. Er zijn gevallen gerapporteerd waarbij het eten van 9 suikervrije kauwgompjes fataal waren voor een hond van rond de 25 kg.

Verschijnselen kunnen zich ontwikkelen binnen 30 minuten na opname, echter in sommige gevallen kan het langer duren (12-18 uur) omdat er bepaalde producten in bijvoorbeeld de kauwgom zitten die de opname van de xylitol wat vertragen.

Symptomen

Kunnen ontstaan vanaf een half uur na inname.

Braken
Zwakte / slapheid
Toevallen
Leverfalen (treden vaak pas na 1-2 dagen op)
Coma
Sterfte
Behandeling

Indien u de inname van xylitol direct opmerkt, heeft het zin direct uw dierenarts te bellen om de hond te laten braken. Dit voorkomt hopelijk nog de opname van het xylitol via de maag in de bloedbaan.

Indien de hond symptomen vertoont doen we het volgende:

We leggen de hond aan een infuus
Dienen met behulp van kleine maaltijden, of via infuus, gedoseerd glucose of suiker toe naar behoefte om de bloedglucose spiegel weer omhoog te krijgen.
Controleren regelmatig de bloedwaardes van uw hond (glucose, zouten, lever en nierwaardes etc.) om mogelijke gevolgen van de vergiftiging zo vroeg mogelijk te kunnen vaststellen en zonodig te kunnen behandelen.

LET OP: Bovenstaand verhaal geldt ook voor katten, alleen zullen katten over het algemeen minder snel dergelijke producten opeten.


foto van Dierenartsenpraktijk Oostkapelle.

Bron: Dierensrtsenpraktijk Oostkapelle 26-02-2017

Foto

Voedselallergie

Voedselallergie of voedselintolerantie wil zeggen dat een hond overgevoelig is voor een bepaald ingrediënt in de voeding. Het ingrediënt waar de hond overgevoelig op reageert wordt het net als bij andere allergieën het allergeen genoemd. In de meeste gevallen is dit een bepaald eiwit zoals rund, kip of tarwegluten.

Het lichaam kan op verschillende manieren overgevoelig reageren, namelijk door middel van een allergie en door middel van een intolerantie. Vaak worden deze termen door elkaar gebruikt maar ondanks dat de klachten gelijk kunnen zijn gaat het om twee verschillende aandoeningen.

Voedselallergie: Bij een voedselallergie vertoont het lichaam een overgevoeligheidsreactie waarbij het immuunsysteem wordt geactiveerd. Hierbij kan histamine vrijkomen dat de verschijnselen van een allergie veroorzaakt.

Voedselintolerantie: Het lichaam vertoont verschijnselen van een overgevoeligheid, echter wordt hierbij niet het immuunsysteem betrokken. Bij een intolerantie gaat het vaak om meerdere, vage symptomen, terwijl de verschijnselen bij een allergie meestal direct en duidelijk zijn.

 

      Allergenen

Allergenen zijn antigene stoffen, deze allergenen kunnen bij honden die daar gevoelig voor zijn allergische reacties veroorzaken en daarbij dus het immuunsysteem stimuleren terwijl deze stoffen dat in ‘normale’ gevallen niet doen.

Bij een voedselovergevoeligheid worden de allergenen dus via de voeding opgenomen. De meest voorkomende allergische reacties worden veroorzaakt door kip, rund, zuivelproducten en tarwe(gluten). Reacties op varkensvlees, mais, vis en rijst zijn veel zeldzamer. Een hond kan echter ook allergisch zijn voor bijvoorbeeld kleurstoffen of chemische voedsel allergenen vrijconserveermiddelen en anti-oxidanten zoals BHT. In de meeste gevallen is een hond allergisch voor meerdere voedingsbestanddelen. Het feit dat de hond allergisch reageert op een voeding wil echter niks zeggen over de kwaliteit van de voeding!

 

       Welke honden?

Voedselallergie is niet geslachts- of leeftijdsgeboden. In principe kan een allergie zich op alle leeftijden ontwikkelen maar ze komen beduidend vaker tot uiting bij jonge dieren, gemiddeld op een leeftijd van twee jaar.

Omdat verschillende soorten voer vaak dezelfde basis ingrediënten gebruiken kan een allergie ook voorkomen bij honden die steeds verschillende voeding krijgen of juist gewisseld zijn om te kijken of dit verschil maakt. Het kan echter ook zo zijn dat de hond plots overgevoeligheid ontwikkeld op een voer wat hij al jaren eet.

Uit enkele studies blijkt dat er eenteckel3 vrij aantal rassen een verhoogd risico heeft op het ontwikkelen van een voedselallergie. Zo heeft bijvoorbeeld zowel Engels als Nederlands onderzoek uitgewezen dat de West Highland White Terriër extra gevoelig is voor het ontwikkelen van voedselallergie.

Daarnaast blijkt uit onderzoek dat er een aantal rassen een verhoogde gevoeligheid bezitten voor voedselallergie: Soft Coated Wheaten Terriër, Dalmatiër, West Higland White Terriër, Sharpei, Lhasa Apso, Cocker Spaniel, Springer Spaniel, Dwergschnauzer, Labrador Retriever, Duitse Herder, Golden Retriever, Teckel en de Boxer. Dit is zeker geen uitputtende lijst en gebaseerd op een wat ouder onderzoek (1988-1996).

 

      Symptomen van voedselallergie

Klachten kunnen zich zowel uit via de huid uiten als via de maag/darmen. Uiteraard komen deze klachten ook in combinatie voor. Nu wil het andersom natuurlijk niet zeggen dat deze klachten altijd wijzen op een voedselallergie. Zo is een vlooienallergie bijvoorbeeld al een veel vaker voorkomende oorzaak van huidaandoeningen.

De huid vormt een barrière tegen schadelijk invloeden van buitenaf, daarnaast regelt de huid onder meer de lichaamstemperatuur en is het een opslagplaats voor water en vet. Wanneer de huid beschadigd wordt raken deze processen verstoord en gaat de huid bijvoorbeeld uitdrogen of meer stinken. Wanneer de hond zichzelf aanhoudend gaat krabben of bijten wordt de huid beschadigd en kunnen bacteriën naar binnen om daar nog meer schade aan te richten. De huidontsteking (dermatitis) die daarvan het gevolg is, prikkelt de huidklieren die daardoor extra gaan werken en extra geurstoffen gaan verspreiden. Door dit verstoorde evenwicht kunnen er allerlei secundaire ontstekingen en infecties optreden.

 

      Jeuk (pruritus)

Jeuk is het meest voorkomende symptoom bij voedselallergie, deze veroorzaakt een vervelend gevoel en zorgt ervoor dat de hond zichzelf gaat krabben, bijten of likken. Sommige honden hebben zeer weinig jeuk en vertonen enkel symptomen zoals aanhoudende pyoderma en/of uitwendige oorontsteking, anderen hebben meerder symptomen en zijn in ernstige gevallen bij onophoudelijk aan het krabben waarbij het grootste deel van de huid is aangedaan,

De jeuk kan regionaal zijn of veralgemeend, enkel typische plaatsen zijn:hond_atopie_groot

    • De kop
    • De oorschelpen
    • De oksels
    • De buik
    • De liezen
    • Voetzolen

Door het krabben en bijten kan de hond zichzelf ernstig verwonden, soms zelfs tot bloedens toe. Er ontstaan kale plekken, de huid gaat opengehaald worden en er ontstaan open plekken die kunnen ontsteken. De huid kleurt door de voortdurende irritatie plaatselijk zwart en vaak zijn er ook puistjes zichtbaar die later openbarsten en kleine korstjes vormen, dit wordt een oppervlakkige pyodermie genoemd.

Bij voedselallergie is de jeuk niet seizoensgebonden. Een verschil tussen jeuk veroorzaakt door vlooien of door een voedselallergie is dat we bij vlooien vooral jeuk zien op de staart en achteraan de rug.

Pruritis kan voorkomen bij een groot aantal aandoeningen, de meeste dieren met jeuk hebben geen voedselallergie:

    • Vlooien(allergie)
    • Anaalklierontsteking
    • Overige ectoparasieten (luizen, teken, mijten en schimmels)
    • Contactallergie
    • Stress (door spanning of verveling)
    • Oorontsteking
    • Auto-imuunziektes
    • Omgevingsallergie

Om vast te stellen of de jeuk veroorzaakt wordt door een voedselallergie, is het dus van belang eerst zoveel mogelijk alle andere oorzaken van huidproblemen uit te sluiten.

 

      Secundaire infecties

pododermatitis hond

Secundaire infecties worden in hoofdzaak veroorzaakt door de jeuk en het feit dat de hond als gevolg hiervan gaat zitten krabben, likken en bijten. Dit kan leiden tot huidontstekingen die op hun beurt weer kunnen worden verergerd door een bacteriële infectie of een gist infectie.

Niet elke hond heeft last van deze secundaire infecties, maar het is wel goed om te weten dat ze er zijn zodat er rekening meegehouden kan worden.

    • Pododermatitis: voetkussen ontsteking
    • Otitis externa: oorontsteking
    • Seborroe: vettige huid door overmatige talgafscheiding in combinatie met veel huidschilfers
    • Erytheem: roodheid van de huid
    • Oedeem: zwelling door ophoping van vocht in het weefsel
    • Pyoderma: ontsteking van de huid met pusvorming
    • Alopecia: plaatselijke kaalheid

      Gastro-intestinale symptomen

Klachten met betrekking tot het maag/darmkanaal worden gezien bij ongeveer 10-15% van de patiënten met een voedselallergie. Ze kunnen in combinatie met de huidklachten voorkomen maar ook op zichzelf staand zijn.dog poop vrij

    • Braken
    • Buikpijn
    • Flatulentie /winderigheid
    • Diarree / wisselende ontlasting
    • Inflammatory bowel disease (IBD) : verzamelnaam voor verschillende aandoeningen ten gevolge van chronische darmontsteking. Hoewel voedselallergie niet de rechtstreekse oorzaak is van IBD, speelt deze wel een rol doordat de allergie zorgt voor een verhoogde doordringbaarheid van de darmwand, waardoor antigenen door de darmwand kunnen dringen.
    • Colitis : Ontsteking van de dikke darm zonder direct aanwijsbare oorzaak, bij bepaalde vormen kan het geven van hypo-allergene voeding de benodigde hoeveelheid ontstekingsremmende medicijnen op de lange termijn verminderen.

 

      Diagnosehond atopie

Zowel huidaandoeningen als maagdarmproblemen kunnen vele oorzaken hebben en maar een relatief klein deel van dit soort klachten wordt veroorzaakt door een voedselallergie. Het is daarom belangrijk om voedselallergie te kunnen onderscheiden van andere aandoeningen die vergelijkbare klachten veroorzaken:

    • Vlooienallergie
    • Atopiën
    • Contactallergie
    • Parasieten (Sarcoptes scabiei, Cheyletiella, Demodex,..)
    • Malassezia dermatitis

Van deze aandoeningen komt vlooienallergie het meeste voor, op de tweede plaats staat atopie en pas als derde komt voedselallergie, daarom is het noodzakelijk om de twee eerste te kunnen uitsluiten alvorens een behandeling te starten.

Wanneer een hond bij de dierenarts komt met als klacht voornamelijk jeuk, zal hij of zij als eerst zaken als parasieten en schimmels uitsluiten. Daarna of daarbij zal normaal gesproken als eerste een vlooienbehandeling uitgevoerd worden. Als dit weinig of geen effect heeft wordt daarna vaak een eliminatiedieet geadviseerd. Er zijn ook artsen die de voorkeur geven aan eerst een atopie test. Deze test is echter vrij prijzig en bevat slechts een deel van alle mogelijke stoffen in de omgeving waar de hond een allergie tegen kan ontwikkelen. Daarnaast is er dan nog niet uitgesloten of er niet ook een voedselallergie meespeelt.

 

       Het eliminatiedieet

vers vlees hondHet eliminatiedieet is een testdieet dat enkel voedingsmiddelen bevat die de hond nog nooit eerder heeft gehad om de kans op een allergische reactie zo klein mogelijk te maken. Omdat de voedselallergie meestal veroorzaakt wordt door iets in de dagelijkse voeding van de hond, zal je dierenarts meestal vragen welke voeding hij nu krijgt en wat voor dierlijk eiwitbronnen hij eerder heeft gehad. Op basis hiervan wordt bepaald welke voeding het meest geschikt is om als eliminatiedieet in te zetten. Een eliminatiedieet op basis van één eiwitbron (en evt. één koolhydraatbron) is de meest betrouwbare methode om een voedselallergie vast te stellen omdat de kans dan zo klein mogelijk wordt gemaakt dat de hond ergens op reageert. 

Beiden hebben voordelen maar ook nadelen, sommige dierenartsen zullen een commercieel voer aanraden om er zeker van te zijn dat de nutriënten in het dieet in balans zijn en dat de hond geen tekorten zal krijgen. Deze diëten bevatten of slechts 1 dierlijk eiwitbron of, in de meeste gevallen, gehydrolyseerde eiwitten. In dat geval zijn de eiwitfracties zodanig verkleind dat het lichaam ze niet of nauwelijks meer herkend. In dat geval reageert het immuunsysteem er dus ook niet op met een allergische reactie. Veel van deze diëten bevatten echter wel weer chemische anti-oxidanten zoals BHA/BHTwaarvan bekend is dat deze ook allergische reacties kunnen veroorzaken. Kijk daarom goed bij de ingrediënten of vraag na of dit er in zit.

Het is echter ook perfect mogelijk om zelf een goed gebalanceerd dieet te bereiden, dit vereist wel de nodige inspanning en kennis, dit wordt ook wel BARF-en genoemd. Over het algemeen eet de hond het eliminatiedieet 6-8 weken, deze periode is zodanig kort dat dit in principe geen problemen zal opleveren als men er bijvoorbeeld voor kiest om enkelvoudig vers vlees te gaan voeren. Tegenwoordig kan men heel gemakkelijk een rauw eliminatiedieet volgen met behulp van kant en klaar vers vlees voor honden bij de dierenspeciaalzaak. U heeft dan het vlees met de juiste samenstellingen.

Voordat de behandeling met het eliminatiedieet gestart wordt moeten eerst de secundaire infecties ten gevolge van de pruritis behandeld worden. Indien men dit niet doet is het moeilijker om een positieve reactie op het dieet waar te nemen. Tijdens het volgen van dit dieet mag de hond absoluut niets anders eten dan deze voeding. Wanneer de hond bijvoorbeeld eendenvlees krijgt mag hij ook geen gedroogd eendenvlees uit de dierenspeciaalzaak eten, ondanks dat dit niet vermeld staat zijn deze gedroogde snacks over het algemeen toch behandeld tegen bederf en kunnen deze conserveermiddelen een verkeerde uitslag veroorzaken.

dog-boneWanneer de klachten na afloop van dit dieet significant zijn verbeterd of zelfs zijn verdwenen kan men gaan ‘provoceren': langzaam telkens 1 enkelvoudig ingrediënt aan het menu van de hond gaan toevoegen (daarbij goed bijhouden wat hij wanneer heeft gehad!) en kijken of de klachten terugkomen. Het makkelijkst is dit provoceren met behulp van enkelvoudig diepvriesvlees, dit bevat geen bewerkte of onbekende ingrediënten in tegenstelling tot veel kant en klare brokken en snacks.

 

Er bestaat natuurlijk de kans dat het eliminatiedieet per ongeluk juist een voedingsmiddel bevat waar de hond allergisch op reageert, bij geen verbetering kan het dan ook geen kwaad om een tweede (totaal anders) dieet te proberen. Allergieën kunnen ook veranderen, dus de mogelijkheid bestaat dus dat de hond op een gegeven moment ook allergisch wordt voor het hypoallergeen dieet, houdt deze mogelijkheid altijd in het achterhoofd!

Bij een sterk wisselende voeding wordt de kans groter dat de hond allergisch wordt voor andere voedselbestanddelen, waardoor de problemen terugkeren.

 

       Tip!

Of je nu kiest voor droge of rauwe voeding, het is aan te raden om de hond te laten werken voor zijn of haar eten. Niet alleen zorgt dit er voor dat de hond langer bezig is met eten en dus voor een betere opname, het zorgt ook voor geestelijke stimulering: de hond moet immers nadenken en werken voor zijn eten. Net als zijn verre familieleden in de natuur moeten doen. Hiervoor zijn verschillende ‘hersenwerk’ puzzels en aangepast voerbakken op de markt. 

Meld u aan voor de nieuwsbrief.